El pasado llama a tu puerta

El pasado llama a tu puerta

No lloro por no ser feliz, lo soy. Lloro por no saber que decisión tomar, o saberlo pero no querer, querer pero no estar segura de hacerlo. Quiero ser feliz y ahora lo soy, pero hay veces que el Pasado llama a tu puerta, y lo remueve todo, todo lo olvidado o lo que creías haber olvidado, remueve hasta lo iremovible, pero no puedes hacer nada, o si puedes pero prefieres dejarlo todo como esta, todo esta bien así, dicen que si el pasado te llama no le contestes… Que no tiene nada nuevo que decirte, pero has cambiado, ahora eres lo que yo quería que fueras, puede ser que si que haya algo nuevo que decir, pero hay alguien en tu lugar y no puedo, no quiero que se vaya, pero tampoco quiero que te vayas tu. 

Será que me hago mayor, que estoy creciendo, será el no poder, el no querer dejarlo todo atrás, será el miedo por olvidar todo lo vivido, esas largas risas, las pequeñas historias, aquellas inconsolables lagrimas por las noches, para que nadie vea derramar esas lagrimas, con miles de significados, de respuestas, de verdades que duelen o mentiras que te amargan, por mis mejillas, será la impotencia de querer parar el tiempo, de querer hacer marcha atrás y no poder, de querer recordar a una persona, un nombre, una imagen, un simple número o un pequeño o gran recuerdo, pero que por mucho que lo intentas no vuelve, no eres capaz de recordarlo, será que estas harta de la misma rutina, o simplemente querer que esa rutina vuelva.
Me concedes un deseo? Quiero parar el tiempo, quiero volver hacia atrás, quiero que siempre salga el sol por las mañanas, quiero también que ese sol se refleje en mis ojos, esos ojos que tanto han visto, que tanto han llorado y que tanto han reído, pero a cambio prometo levantarme cada día con una sonrisa, como si cada día fuese el último y haya que vivir-lo hasta el final. 

by: me

PROSA

PROSA

Avui os posaré la prosa que he fet yo per al concurs de San Jordi que fem a la meva escola:

T’acompanyaré fins al cim més alt

 -Hi Confies? Si tu no o fas qui ho farà? Has de confiar en tu mateix, si tu no ho fas, ningú ho farà per tu, però no estàs sol, jo estic aquí, sempre i per tot, no em veus, ningú em veu, si tu te’n vas, jo m’aniré amb tu, si tu no vius, jo no visc, si plores, faré que cada llàgrima es transformi en un somriure, has de creure, si rius, jo també riure, no sóc jo, perquè jo sóc tu. Mai deixis que ningú et digui que no pots fer alguna cosa, ni tan sols jo, si tens un somni has de protegir-lo, és teu i has de complir-lo, les persones que no són capaces de fer-ho, et diran que tu tampoc pots fer-la, i si vols alguna cosa, ves a per ella, i punt.

-Podria arribar a volar, podria arribar fins al cel saltant, saltant amb totes les meves forces, podria crear un castell sota els meus peus, podria tenir el major somriure del món, podria fer tantes coses… No les faig, no puc volar perquè no tinc ales, no salto fins al cel perquè no tinc les forces suficients, no puc construir un castell i no puc tenir el major somriure…

-No tens ales, però tens cames, ningú diu que hagis de volar per arribar al cel, pots caminar, camina fins al cim més alt.

 Ell em va dir que la tristesa i la melangia m’acompanyarien per sempre, però també l’alegria. Em va dir, no ploris sanaràs demà, va murmurar cançons de bressol a cau d’orella, ell em va portar al bosc i em va dir que sentís com sona, em va dir cent endevinalles, que no vaig escoltar amb atenció, em va dir que l’esperança mou mars i muntanyes, ell em va dir, sigues tu mateix, que res et pari, però mai estimis a mitges, perquè t’estimaran igual. Em van dir tantes coses que no vaig escoltar en el seu moment, i era cert, hi confiaré.

SALTAS?

SALTAS?

Podría volar y saltar lo mas alto posible, pero me da miedo a como pueda ser la caidia, me quedare con los pies en el suelo, así nadie podrá hacerme daño. Pero llega alguien que te hace saltar  a lo mas alto, intentas bajar, pero no puedes, intentas dejar de subir, pero tampoco puedes, que es lo que debería hacer?

- Salta, te prometo no soltar nunca!

 

by: me

Solian

Solian

Me solían decir que era la reina de la risa, solían decirme que podía comerme el mundo, incluso que podía cambiarlo con una sonrisa, pero sabéis? No la encuentro, la he perdido, no se donde esta esa sonrisa, esa con la que podía cambiar el mundo, y, tu, tu te la has llevado, dijimos un adiós para siempre, pero tienes que volver porque te has llevado lo que no era tuyo, te la has llevado con tigo y yo la quiero, la quiero de vuelta, porque he dejado de ser yo misma, he dejado de creer en tondo lo que creía, y aun así sigo levantándome cada mañana y me repito una y otra ves “ Ríe, llorar es demasiado fácil y de cobardes” Por eso sigo riendo, riendo al mundo, para que me veas y pienses que sigo siendo yo misma y que ni tu ni nadie va a cambiarme. 

by: me

Se podría decir…

Se podría decir…

Se podría decir que te he echado de menos, podría decir que abeces pienso como podría haber llegado a ser,  como estaríamos ahora si… Pero no no quiero, ahora tu estas allí y yo aquí, feliz, como lo he estado siempre que tu no has estado. Y ahora mas que nunca, porque se que el me quiere que me quiere de verdad por muy cabezota que yo pueda llegar a ser, o por los piques que podamos tener, porque se que el los va a aguantar, como tu no has sabido hacer. Cosa por cosa, es que una se acaba cansando de dar y no recibir. Pero ahora… ahora se que puedo dar todo lo que quiera que recibiré el doble y… le quiero, le quiero mas que a nada, y me alegro de eso, se suele decir que lo bueno tarda en llegar y mira, aquí esta, y te lo digo porque a ti también te llegará, se que hemos aprendido muchas cosas los dos, no todo ha sido malo, mejor dicho casi todo fue bueno, pero ese casi lo acabo de joder todo. 

by: me

 

TEXT

TEXT

Ella se ha ido, ha encontrado un nuevo hogar, déjala marchar, deja que ella haga su vida, no pretendas estar donde no has estado ni ahora, ni nunca, porque te repito una y otra vez que es tarde, si tarde, déjala estar, ahora ella esta bien, no lo ves? La gente no es adivina, di lo que tengas que decir y vete, porque no quiere, no quiere que te cruces por delante, no quiere que la mires, ni le hables, no quiere que sepas nada de ella y tampoco quiere ella saber nada de ti. Si, ella soy yo, déjame. Era un camino que tu quisiste convertir en dos, ahora no te arrepientas, ahora no me juzgues por haber seguido el mio, es tu culpa, no la mía. Ahora… te pregunto, te ha quedado claro o te lo repito? 

By: me